گستره ضمير جمع در كلمه نعبد به مرتبه معرفت نمازگزار وابسته است؛ مراد نمازگزار متوسط از (اياك نعبد)، خود اوست ، با جميع شئون ادراكى و تحريكىاش ، آن هم در صورتى كه همه حواس ظاهرى و باطنى او، در عبادت حضور داشته باشند . برتر از او نمازگزارى است كه مرادش از نعبد، اعم از خود و ديگر نمازگزاران است . اما نمازگزارى كه همه عوالم هستى را مربوب خداى سبحان و همه را در حال عبادت او مىداند، از دريچه ضمير متكلم مع الغير در نعبد گستره همه عوالم هستى را مىنگرد.
قرآن كريم سراسر جهان را عبد خداى سبحان معرفى مىكند ان كل من فى السموات و الاءرض الا اتى الرحمن عبدا[1].در قيامت كه همه موجودات آسمانى و زمينى، بندهوار به پيشگاه خداى رحمان مىآيند، عبد بودن آنان آشكار مىشود .اگر انسان اين حقيقت را دريافت كه هر موجودى مربوب خداست و رابطهاش با خدا رابطه عبد و مولاست، نه تنها خود و همه اعضا و جوارحش، بلكه همه عوالم هستى را در حال عبادت يافته و خود را هماهنگ با كاروان بزرگ عابدان مىبيند. چنين نمازگزارى براى رسيدن به رفاهى خاص مانند بهرهورى از بهشت و يا رهايى از رنجى مخصوص همانند آتش دوزخ ، خدا را عبادت نمىكند؛ زيرا او بهشت و جهنم را نيز مربوب رب العالمين و عبد مولاى مطلق مىداند، كه با كاروان بزرگ عابدان حق تعالى هماهنگ و همراهند. از اين رو از خدا تنها لقاى او را مىخواهد و اين همان دين خالصى است كه ويژه خداى سبحان است: (لله الدين الخالص)[2]، قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهُ دِينِي[3]. (تفسیر تسنیم، ج 1، ذیل آیه إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ)
[1]سوره مريم ، آيه 93
[2]سوره زمر، آيه 3
[3]سوره زمر، آيه 14
ادامه مطلب ....
http://www.nooreaseman.com/forum79/thread53332.html
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر