تأكيد قرآن بر احسان به والدين و خويشاوندان
حجت الاسلام قرائتی
حجت الاسلام قرائتی
«وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» وقتي قرآن ميگويد: به پدر و مادر احسان كن، نگفته: «بِالوالِدَينِ مُومِنيَن»، «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» با والدين چه خوب، چه بد!... «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» نگفته: «بِالوالِدَينِ حَيين»، «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» چه حي، چه ميت! يعني پدر و مادر من از دنيا رفتند بايد باز آدم به زيارت آنها برود. «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» نگفته: «وَ بِالْوالِدَيْنِ إنِفاقا» خيلي وقتها پدر و مادر پول نميخواهند ولي بايد يك كاري كنيم كه قبل از آنكه پدر و مادر به زبان بياورند، اولادها پول در كيسهي پدر و مادر بگذارند. من يكوقت به فكرم رسيد، غصههايي كه در دعاها مطرح شده است، جمع كنم. مثلاً امامان ما از خدا چه خواستهاند؟ ديدم امام ميگويد: خدايا! نياور آن روزي را كه به پول اولادم نياز داشته باشم. من پدر هستم، مادر هستم خجالت ميكشم به بچهام بگويم پول بده. بچهي من هم بيخيال است. فهميدم كه يكي از غصهها اين است. چون پسر يا دختر صد بار به مادرش بگويد: پول بده! خجالت نميكشد. اما پدر و مادر عارش ميشود، برايش سنگين است. خانم ، آقا ، به مادرت نگو: پول ميخواهي يا نه؟ ميخواهي يا نه چيست؟ حالا گيريم نخواسته باشد باز هم يك مقدار اضافه به او بده. حديث داريم از مهمان هم نپرس چه ميخواهي؟ چاي ميخواهي؟ تو چاي بياور. چرا از من ميپرسي؟ ممكن است ميخواهم رويم نميشود بگويم: آره ميخواهم. از مهمان نپرس چه ميخواهي؟ حتي از مهمان نپرس خوردهاي يا نه؟ چاي خوردي؟ به تو چه؟ من سي و دو بار خوردم، ميخواهم دفعهي 33 هم بخورم. حديث است. حديث داريم از مهمان نپرس ميخواهي يا نه؟ از مهمان نپرس خوردهاي يا نه؟ مهماني هم صدها دستور و آداب و روايت و آيات و اينها دارد. خوب، تكرار هم شده است. در قرآن 4 بار «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» تكرار شده است. كنار توحيد هم مطرح شده است. «لا تَعْبُدُونَ إِلاَّ اللَّهَ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْسانا» (بقره/83) ، «وَ ذِي الْقُرْبي» به فاميل!
يك حديث داريم «لَا صَدَقَةَ وَ ذُو رَحِمٍ مُحْتَاجٌ» (فقيه/ج2/ص68) اگر در فاميلت فقير هست، جاي ديگر پول خرج كني اين پول تو حساب نميشود. از اين حديثهاي آسان را حفظ كنيد. «صَدَقَه» يعني صدقه. «لَا صَدَقَةَ» يعني چه؟ يعني صدقه قبول نيست. «وَ ذُو رَحِمٍ مُحْتَاجٌ» چون فاميلت محتاج است، حالا كه فاميلت فقير است و نياز دارد تو جاي ديگر پول خرج ميكني؟ پز ميدهي؟ هزار تا درد بيدرمان در فاميل است، ولخرجي ميكند. يك مرغ عمهاش ندارد. خالهاش ندارد. آنوقت جاي ديگر جوجهكباب به رفيقهايش ميدهد. «لَا صَدَقَةَ وَ ذُو رَحِمٍ مُحْتَاجٌ»
خوب، «يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ» خدا «أَمَرَ اللَّهُ» بعضي كارها را خدا امر كرده است. آنهايي كه امر كرده است. افراد خوب به امر خدا پابند هستند. صلهي رحم به قدري مهم است كه خدا آن را كنار خودش گذاشته است. «وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ» پروا كنيد از خدايي كه مورد سوال ميشويد نسبت به دستورهايش و راجع به ارحام هم سوال ميشويد. يك حديث داريم كه امانت و فاميل مثل نردههاي يك جادهي باريك هستند. جادهي باريك اگر دورش نرده نباشد ممكن آدم بيافتد. پل صراط، دو سمت پل صراط دو چيز است. فاميل، امانت! اگر به فاميلت رسيدي، به امانت هم خيانت نكردي، رد ميشوي. اگر يا به فاميل نرسيدي، يا به امانتها خيانت كردي، سرنگون ميشوي
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1j4t2pU
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر