امام صادق(عليه السلام) دوستى داشت كه همیشه و همه جا، همراه آن حضرت بود.
روزى دوست همراه امام صادق(عليه السلام) در بازار كفاش ها عبور مى كرد و پشت سرش غلامى از اهل هند مى آمد.
ناگهان آن دوست به عقب نگاه كرد و غلام را نديد، تا سه بار به پشت سر نگاه كرد و غلام را نديد، بار چهارم وقتى كه او را ديد، به او گفت: كجا بودی حرام زاده؟!
امام صادق (عليه السلام) وقتى كه اين بد زبانى را از دوست خود ديد، بر اثر ناراحتى دست خود را بلند كرد و بر پيشانى خود زد و به دوست خود فرمود: عجب! به مادرش، نسبت ناروا مى دهى؟! من خيال مى كردم تو آدم عفيف و پرهيزكاری هستى، اكنون مى بينم چنين نيستى.
دوست امام صادق (عليه السلام) عرض كرد: مادر اين غلام از اهالى هند و مشرك است. (بنابراين عقد اسلامى ندارند پس فرزند آنها زنازاده است.)
امام صادق (عليه السلام) فرمود: از کجا میدانی او حرام زاده است؟ آيا نمى دانى كه هر امتى نزد خود داراى قانون ازدواجى است كه به وسيله آن از زنا جلوگيرى كنند؟
بنابراين نمى توان به آنها زناكار گفت.
آنگاه امام صادق (عليه السلام) به دوست خود رو كرد و فرمود: از من دور شو!
روايت كننده مى گويد: آن شخص تا پایان عمرش، دیگر همراه امام صادق(علیه السلام) راه نرفت.
منبع: اصول كافى، ج2، ص 324، ح5
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/KNYmOS
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر