بسم الله الرحمن الرحیم
بحار الأنوار (ط - بيروت) ؛ ج45 ؛ ص191
قَالَ وَ رُوِيَ مِنْ طَرِيقِ أَهْلِ الْبَيْتِ ع أَنَّهُ لَمَّا اسْتُشْهِدَ الْحُسَيْنُ ع بَقِيَ فِي كَرْبَلَاءَ صَرِيعاً وَ دَمُهُ عَلَى الْأَرْضِ مَسْفُوحاً وَ إِذَا بِطَائِرٍ أَبْيَضَ قَدْ أَتَى وَ تَمَسَّحَ بِدَمِهِ وَ جَاءَ وَ الدَّمُ يَقْطُرُ مِنْهُ فَرَأَى طُيُوراً تَحْتَ الظِّلَالِ عَلَى الْغُصُونِ وَ الْأَشْجَارِ وَ كُلٌّ مِنْهُمْ يَذْكُرُ الْحَبَّ وَ الْعَلَفَ وَ الْمَاءَ فَقَالَ لَهُمْ ذَلِكَ الطَّيْرُ الْمُتَلَطِّخُ بِالدَّمِ يَا وَيْلَكُمْ أَ تَشْتَغِلُونَ بِالْمَلَاهِي وَ ذِكْرِ الدُّنْيَا وَ الْمَنَاهِي وَ الْحُسَيْنُ فِي أَرْضِ كَرْبَلَاءَ فِي هَذَا الْحَرِّ مُلْقًى عَلَى الرَّمْضَاءِ ظَامِئٌ مَذْبُوحٌ وَ دَمُهُ مَسْفُوحٌ فَعَادَتِ الطُّيُورُ كُلٌّ مِنْهُمْ قَاصِداً كَرْبَلَاءَ فَرَأَوْا سَيِّدَنَا الْحُسَيْنَ ع مُلْقًى فِي الْأَرْضِ جُثَّةً بِلَا رَأْسٍ وَ لَا غُسْلٍ وَ لَا كَفَنٍ قَدْ سَفَتْ عَلَيْهِ السَّوَافِي وَ بَدَنُهُ مَرْضُوضٌ قَدْ هَشَّمَتْهُ الْخَيْلُ بِحَوَافِرِهَا زُوَّارُهُ وُحُوشُ الْقِفَارِ وَ نَدَبَتُهُ جِنُّ السُّهُولِ وَ الْأَوْعَارِ قَدْ أَضَاءَ التُّرَابُ مِنْ أَنْوَارِهِ وَ أَزْهَرَ الْجَوُّ مِنْ أَزْهَارِهِ- فَلَمَّا رَأَتْهُ الطُّيُورُ تَصَايَحْنَ وَ أَعْلَنَّ بِالْبُكَاءِ وَ الثُّبُورِ وَ تَوَاقَعْنَ عَلَى دَمِهِ يَتَمَرَّغْنَ فِيهِ وَ طَارَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ إِلَى نَاحِيَةٍ يُعْلِمُ أَهْلَهَا عَنْ قَتْلِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ ع فَمِنَ الْقَضَاءِ وَ الْقَدَرِ أَنَّ طَيْراً مِنْ هَذِهِ الطُّيُورِ قَصَدَ مَدِينَةَ الرَّسُولِ وَ جَاءَ يُرَفْرِفُ وَ الدَّمُ يَتَقَاطَرُ مِنْ أَجْنِحَتِهِ وَ دَارَ حَوْلَ قَبْرِ سَيِّدِنَا رَسُولِ اللَّهِ يُعْلِنُ بِالنِّدَاءِ أَلَا قُتِلَ الْحُسَيْنُ بِكَرْبَلَاءَ أَلَا ذُبِحَ الْحُسَيْنُ بِكَرْبَلَاءَ فَاجْتَمَعَتِ الطُّيُورُ عَلَيْهِ وَ هُمْ يَبْكُونَ عَلَيْهِ وَ يَنُوحُونَ- فَلَمَّا نَظَرَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ مِنَ الطُّيُورِ ذَلِكَ النَّوْحَ وَ شَاهَدُوا الدَّمَ يَتَقَاطَرُ مِنَ الطَّيْرِ لَمْ يَعْلَمُوا مَا الْخَبَرُ حَتَّى انْقَضَتْ مُدَّةٌ مِنَ الزَّمَانِ وَ جَاءَ خَبَرُ مَقْتَلِ الْحُسَيْنِ عَلِمُوا أَنَّ ذَلِكَ الطَّيْرَ كَانَ يُخْبِرُ رَسُولَ اللَّهِ بِقَتْلِ ابْنِ فَاطِمَةَ الْبَتُولِ وَ قُرَّةِ عَيْنِ الرَّسُولِ وَ قَدْ نُقِلَ أَنَّهُ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ الَّذِي جَاءَ فِيهِ الطَّيْرُ إِلَى الْمَدِينَةِ كَانَ فِي الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَهُودِيٌ وَ لَهُ بِنْتٌ عَمْيَاءُ زَمْنَاءُ طَرْشَاءُ «1» مَشْلُولَةٌ وَ الْجُذَامُ قَدْ أَحَاطَ بِبَدَنِهَا فَجَاءَ ذَلِكَ الطَّائِرُ وَ الدَّمُ يَتَقَاطَرُ مِنْهُ وَ وَقَعَ عَلَى شَجَرَةٍ يَبْكِي طُولَ لَيْلَتِهِ وَ كَانَ الْيَهُودِيُّ قَدْ أَخْرَجَ ابْنَتَهُ تِلْكَ الْمَرِيضَةَ إِلَى خَارِجِ الْمَدِينَةِ إِلَى بُسْتَانٍ وَ تَرَكَهَا فِي الْبُسْتَانِ الَّذِي جَاءَ الطَّيْرُ وَ وَقَعَ فِيهِ فَمِنَ الْقَضَاءِ وَ الْقَدَرِ أَنَّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ عَرَضَ لِلْيَهُودِيِّ عَارِضٌ فَدَخَلَ الْمَدِينَةَ لِقَضَاءِ حَاجَتِهِ فَلَمْ يَقْدِرْ أَنْ يَخْرُجَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ إِلَى الْبُسْتَانِ الَّتِي فِيهَا ابْنَتُهُ الْمَعْلُولَةُ وَ الْبِنْتُ لَمَّا نَظَرَتْ أَبَاهَا لَمْ يَأْتِهَا تِلْكَ اللَّيْلَةَ لَمْ يَأْتِهَا نَوْمٌ لِوَحْدَتِهَا لِأَنَّ أَبَاهَا كَانَ يُحَدِّثُهَا وَ يُسَلِّيهَا حَتَّى تَنَامَ فَسَمِعَتْ عِنْدَ السَّحَرِ بُكَاءَ الطَّيْرِ وَ حَنِينَهُ فَبَقِيَتْ تَتَقَلَّبُ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ إِلَى أَنْ صَارَتْ تَحْتَ الشَّجَرَةِ الَّتِي عَلَيْهَا الطَّيْرُ فَصَارَتْ كُلَّمَا حَنَّ ذَلِكَ الطَّيْرُ تُجَاوِبُهُ مِنْ قَلْبٍ مَحْزُونٍ فَبَيْنَمَا هِيَ كَذَلِكَ إِذْ وَقَعَ قَطْرَةٌ مِنَ الدَّمِ فَوَقَعَتْ عَلَى عَيْنِهَا فَفُتِحَتْ ثُمَّ قَطْرَةٌ أُخْرَى عَلَى عَيْنِهَا الْأُخْرَى فَبَرَأَتْ ثُمَّ قَطْرَةٌ عَلَى يَدَيْهَا فَعُوفِيَتْ ثُمَّ عَلَى رِجْلَيْهَا فَبَرَأَتْ وَ عَادَتْ كُلَّمَا قَطَرَتْ قَطْرَةٌ مِنَ الدَّمِ تُلَطِّخُ بِهِ جَسَدَهَا فَعُوفِيَتْ مِنْ جَمِيعِ مَرَضِهَا مِنْ بَرَكَاتِ دَمِ الْحُسَيْنِ ع فَلَمَّا أَصْبَحَتْ أَقْبَلَ أَبُوهَا إِلَى الْبُسْتَانِ فَرَأَى بِنْتاً تَدُورُ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّهَا ابْنَتُهُ فَسَأَلَهَا أَنَّهُ كَانَ لِي فِي الْبُسْتَانِ ابْنَةٌ عَلِيلَةٌ لَمْ تَقْدِرْ أَنْ تَتَحَرَّكَ فَقَالَتِ ابْنَتُهُ وَ اللَّهِ أَنَا ابْنَتُكَ فَلَمَّا سَمِعَ كَلَامَهَا وَقَعَ مَغْشِيّاً عَلَيْهِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَامَ عَلَى قَدَمَيْهِ فَأَتَتْ بِهِ إِلَى ذَلِكَ الطَّيْرِ فَرَآهَا وَاكِراً عَلَى الشَّجَرَةِ يَئِنُّ مِنْ قَلْبٍ حَزِينٍ مُحْتَرِقٍ مِمَّا رَأَى مِمَّا فُعِلَ بِالْحُسَيْنِ ع فَقَالَ لَهُ الْيَهُودِيُّ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ بِالَّذِي خَلَقَكَ أَيُّهَا الطَّيْرُ أَنْ تُكَلِّمَنِي بِقُدْرَةِ اللَّهِ تَعَالَى فَنَطَقَ الطَّيْرُ مُسْتَعْبِراً ثُمَّ قَالَ إِنِّي كُنْتُ وَاكِراً عَلَى بَعْضِ الْأَشْجَارِ مَعَ جُمْلَةِ الطُّيُورِ عِنْدَ الظَّهِيرَةِ وَ إِذَا بِطَيْرٍ سَاقِطٍ عَلَيْنَا وَ هُوَ يَقُولُ أَيُّهَا الطُّيُورُ تَأْكُلُونَ وَ تَتَنَعَّمُونَ وَ الْحُسَيْنُ فِي أَرْضِ كَرْبَلَاءَ فِي هَذَا الْحَرِّ عَلَى الرَّمْضَاءِ طَرِيحاً ظَامِئاً وَ النَّحْرُ دَامٍ وَ رَأْسُهُ مَقْطُوعٌ عَلَى الرُّمْحِ مَرْفُوعٌ وَ نِسَاؤُهُ سَبَايَا حُفَاةٌ عَرَايَا فَلَمَّا سَمِعْنَ بِذَلِكَ تَطَايَرْنَ إِلَى كَرْبَلَاءَ فَرَأَيْنَاهُ فِي ذَلِكَ الْوَادِي طَرِيحاً الْغُسْلُ مِنْ دَمِهِ وَ الْكَفَنُ الرَّمْلُ السَّافِي عَلَيْهِ فَوَقَعْنَا كُلُّنَا عَلَيْهِ نَنُوحُ وَ نَتَمَرَّغُ بِدَمِهِ الشَّرِيفِ وَ كَانَ كُلٌّ مِنَّا طَارَ إِلَى نَاحِيَةٍ فَوَقَعْتُ أَنَا فِي هَذَا الْمَكَانِ فَلَمَّا سَمِعَ الْيَهُودِيُّ ذَلِكَ تَعَجَّبَ وَ قَالَ لَوْ لَمْ يَكُنِ الْحُسَيْنُ ذَا قَدْرٍ رَفِيعٍ عِنْدَ اللَّهِ مَا كَانَ دَمُهُ شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ ثُمَّ أَسْلَمَ الْيَهُودِيُّ وَ أَسْلَمَتِ الْبِنْتُ وَ أَسْلَمَ خَمْسُمِائَةٍ مِنْ قَوْمِهِ.
از طريق اهل بيت حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده: هنگامى كه امام حسين شهيد شد. جسد مقدسش در كربلا افتاده و خون مباركش روى زمين ريخته بود.ناگاه پرنده سفيدى آمد و خود را بخون مقدس امام حسين عليه السلام رنگين نمود.بعدا در حالى كه خون از پرهايش ميچكيد آمد و مرغانى را ديد كه زير سايه بر فراز شاخه درختان جاى دارند و هر يك از آنها سخن از دانه و علف و آب ميگويد آن مرغ غرقه بخون به آنها گفت: واى بر شما! آيا جا دارد كه شما مشغول لهو و لعب و به ياد دنيا باشيد، ولى حسين عليه السلام در زمين كربلاء در ميان آن حرارتها روى خاكهاى داغ ذبح و خون مقدسش ريخته شده باشد؟
پس از اين مقاله كليه آن پرندگان متوجه كربلا شدند. پس از ورود ديدند: جثه مبارك امام حسين عليه السلام بدون سر و غسل و كفن روى زمين افتاده است.
بادها گرد و غبارها را بر بدن مقدسش ريختهاند. جسد مباركش بوسيله سم اسب دشمنان كوفته شده است. زوار آن حضرت وحشىهاى بيابانها هستند. جنيان صحرا و كوهها برايش ناله و ندبه ميكنند زمين از انوار آن بزرگوار نورانى و هوا از درخشندگى او درخشنده شده است.
وقتى چشم آن پرندگان بجسد مقدس حسين افتاد صيحه زدند و صدا به گريه و وا ويلا بلند كردند. در ميان خون مباركش نشستند و پر و بال خود را بوسيله آن خون رنگين نمودند. سپس هر يك از آنها بطرفى رو نمود تا اهل آنجا را از شهادت حضرت حسين عليه السلام آگاه نمايد.
از قضا يكى از آن پرندگان متوجه مدينه پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله شد آن پرنده در حالى آمد كه خون از پر و بالش مىچكيد. آن پرنده در اطراف قبر مقدس حضرت محمّد گردش ميكرد و اين سخن را ميگفت:
الا قتل الحسين بكربلاء، الا ذبح الحسين بكربلاء.
يعنى آگاه باشيد كه حسين در كربلا كشته شد، آگاه باشيد كه حسين در كربلاء ذبح گرديد. پرندگان در اطراف آن پرنده اجتماع نمودند و براى امام حسين گريه و نوحه كردند.
پس از اين مقاله كليه آن پرندگان متوجه كربلا شدند. پس از ورود ديدند: جثه مبارك امام حسين عليه السلام بدون سر و غسل و كفن روى زمين افتاده است.
بادها گرد و غبارها را بر بدن مقدسش ريختهاند. جسد مباركش بوسيله سم اسب دشمنان كوفته شده است. زوار آن حضرت وحشىهاى بيابانها هستند. جنيان صحرا و كوهها برايش ناله و ندبه ميكنند زمين از انوار آن بزرگوار نورانى و هوا از درخشندگى او درخشنده شده است.
وقتى چشم آن پرندگان بجسد مقدس حسين افتاد صيحه زدند و صدا به گريه و وا ويلا بلند كردند. در ميان خون مباركش نشستند و پر و بال خود را بوسيله آن خون رنگين نمودند. سپس هر يك از آنها بطرفى رو نمود تا اهل آنجا را از شهادت حضرت حسين عليه السلام آگاه نمايد.
از قضا يكى از آن پرندگان متوجه مدينه پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله شد آن پرنده در حالى آمد كه خون از پر و بالش مىچكيد. آن پرنده در اطراف قبر مقدس حضرت محمّد گردش ميكرد و اين سخن را ميگفت:
الا قتل الحسين بكربلاء، الا ذبح الحسين بكربلاء.
يعنى آگاه باشيد كه حسين در كربلا كشته شد، آگاه باشيد كه حسين در كربلاء ذبح گرديد. پرندگان در اطراف آن پرنده اجتماع نمودند و براى امام حسين گريه و نوحه كردند.
اهل مدينه ناله و ندبه آن پرندگان را شنيدند و آن خونهائى را كه از پر و بال آنها ميچكيد ديدند. اما نميدانستند چه خبر است تا اينكه مدتى از اين جريان گذشت و خبر شهادت امام حسين عليه السلام آمد دريافتند كه آن پرنده پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله را از قتل حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام آگاه ميكرده است!
نقل شده: در آن روزى كه آن مرغ وارد مدينه شد يك يهودى در مدينه بود. او داراى يك دختر بود كه: كور، زمين گير، كر، شل و بدنش دچار مرض: جذام يعنى خوره بود. آن پرنده آمد و در حالى كه خون از پر و بالش ميچكيد بر فراز درختى نشست و آن شب را همچنان تا صبح گريان بود.
آن يهودى دختر مريضه خود را خارج از مدينه در ميان همان باغى برده بود كه آن پرنده جاى گرفته بود. از قضا آن يهودى در مدينه كارى داشت و بدنبال كار خود رفت. وى نتوانست آن شب بسراغ دختر عليل خود برود. وقتى آن دختر متوجه شد كه پدرش نيامده بخواب نرفت. زيرا پدرش برايش سخن ميگفت تا خوابش ميرفت.
وقتى آن دختر در هنگام سحر گريه و ناله آن مرغ را شنيد خود را همچنان روى زمين مىكشيد تا آمد زير آن درختى كه آن پرنده بر فراز آن بود آن دختر همچنان با آن پرنده هم آه و ناله شد. در همان حالى كه آن دختر ناله ميكرد يك قطره از خون امام حسين كه به پر و بال آن پرنده بود بچشمش چكيد و چشمش شفا يافت! سپس قطره ديگرى بچشم ديگرش چكيد و آن نيز شفا گرفت: بعدا وقتى يك قطره بدستهايش چكيد شفا يافتند! بعد از آن يك قطره به پاهايش چكيد آنها نيز شفا گرفتند، سپس هر قطره خونى كه ببدن آن دختر ميچكيد آن را ببدن خود ميماليد تا اينكه كليه بدنش از بركت خون مقدس امام حسين عليه السلام شفا يافت.
هنگامى كه صبح شد و پدر آن دختر در آن باغ رفت دخترى را ديد كه گردش ميكند ولى ندانست كه او دختر خودش ميباشد. لذا از او جويا شد: من دختر عليلى در اين باغ داشتم كه قادر بر حركت نبود آن دختر گفت: بخدا قسم من همان دختر هستم! وقتى وى اين سخن را شنيد افتاد و غش كرد. هنگامى كه بهوش آمد و برخاست دخترش او را نزديك آن پرنده آورد. يهودى ديد آن پرنده بر فراز آن درخت با قلبى حزين و دلى سوخته بعلت مصيبت و شهادت حسين عليه السلام ناله و ندبه ميكند.
يهودى به آن پرنده گفت: تو را بحق آن كسى كه تو را آفريده قسم ميدهم با من بقدرت خدا سخن بگوئى! ناگاه آن پرنده با حالت گريه گفت: من موقع ظهر با گروهى از پرندگان بر فراز بعضى از اشجار بوديم. ناگاه ديدم پرندهاى بر ما وارد شد و گفت: اى پرندگان آيا جا دارد: شما از نعمتهاى خدا بخوريد و حسين در زمين كربلا با شدت گرما لب تشنه روى خاكهاى داغ افتاده باشد؟
سر مقدسش بريده و بر فراز نيزه و زنانش اسير و لباسشان بتاراج رفته باشد! هنگامى كه پرندگان اين مقاله را شنيدند بسوى كربلاء پرواز كردند و ما امام حسين را ديديم كه در آن وادى افتاده است. آب غسل آن حضرت خون بدنش و كفنش آن ريگهائى بود كه باد روى جنازهاش ريخته بود! ما روى جسد شريفش افتاديم و شروع بنوحه و زارى نموديم. بدنهاى خود را بخون شريف حسين رنگين كرديم. سپس هر يك بطرفى پرواز نموديم و من در اين مكان آمدهام.موقعى كه آن يهودى اين مقاله را شنيد تعجب كرد و گفت: اگر حسين نزد خدا مقام عالى نميداشت خون مقدسش شفاى هر دردى نمي بود. سپس آن يهودى و دخترش با تعداد پانصد نفر از خويشاوندانش بدين اسلام مشرف شدند.
وقتى آن دختر در هنگام سحر گريه و ناله آن مرغ را شنيد خود را همچنان روى زمين مىكشيد تا آمد زير آن درختى كه آن پرنده بر فراز آن بود آن دختر همچنان با آن پرنده هم آه و ناله شد. در همان حالى كه آن دختر ناله ميكرد يك قطره از خون امام حسين كه به پر و بال آن پرنده بود بچشمش چكيد و چشمش شفا يافت! سپس قطره ديگرى بچشم ديگرش چكيد و آن نيز شفا گرفت: بعدا وقتى يك قطره بدستهايش چكيد شفا يافتند! بعد از آن يك قطره به پاهايش چكيد آنها نيز شفا گرفتند، سپس هر قطره خونى كه ببدن آن دختر ميچكيد آن را ببدن خود ميماليد تا اينكه كليه بدنش از بركت خون مقدس امام حسين عليه السلام شفا يافت.
هنگامى كه صبح شد و پدر آن دختر در آن باغ رفت دخترى را ديد كه گردش ميكند ولى ندانست كه او دختر خودش ميباشد. لذا از او جويا شد: من دختر عليلى در اين باغ داشتم كه قادر بر حركت نبود آن دختر گفت: بخدا قسم من همان دختر هستم! وقتى وى اين سخن را شنيد افتاد و غش كرد. هنگامى كه بهوش آمد و برخاست دخترش او را نزديك آن پرنده آورد. يهودى ديد آن پرنده بر فراز آن درخت با قلبى حزين و دلى سوخته بعلت مصيبت و شهادت حسين عليه السلام ناله و ندبه ميكند.
يهودى به آن پرنده گفت: تو را بحق آن كسى كه تو را آفريده قسم ميدهم با من بقدرت خدا سخن بگوئى! ناگاه آن پرنده با حالت گريه گفت: من موقع ظهر با گروهى از پرندگان بر فراز بعضى از اشجار بوديم. ناگاه ديدم پرندهاى بر ما وارد شد و گفت: اى پرندگان آيا جا دارد: شما از نعمتهاى خدا بخوريد و حسين در زمين كربلا با شدت گرما لب تشنه روى خاكهاى داغ افتاده باشد؟
سر مقدسش بريده و بر فراز نيزه و زنانش اسير و لباسشان بتاراج رفته باشد! هنگامى كه پرندگان اين مقاله را شنيدند بسوى كربلاء پرواز كردند و ما امام حسين را ديديم كه در آن وادى افتاده است. آب غسل آن حضرت خون بدنش و كفنش آن ريگهائى بود كه باد روى جنازهاش ريخته بود! ما روى جسد شريفش افتاديم و شروع بنوحه و زارى نموديم. بدنهاى خود را بخون شريف حسين رنگين كرديم. سپس هر يك بطرفى پرواز نموديم و من در اين مكان آمدهام.موقعى كه آن يهودى اين مقاله را شنيد تعجب كرد و گفت: اگر حسين نزد خدا مقام عالى نميداشت خون مقدسش شفاى هر دردى نمي بود. سپس آن يهودى و دخترش با تعداد پانصد نفر از خويشاوندانش بدين اسلام مشرف شدند.
ادامه مطلب ....
http://www.nooreaseman.com/forum11/thread60395.html
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر