این عالم ربانی در اول ربیع الاول سال 1303 در شیراز در خانوادهای متدین و مذهبی چشم به جهان گشود، بیست روز پس از آن پدرش سید محمدتقی فرزند میرزا هدایت الله مرجع بزرگ فارس دارفانی را وداع گفت.
وی برادر کوچکتر سید عبدالحسین دستغیب شهید محراب است، آیتالله سید محمدمهدی دستغیب، پس از طی دوران ابتدایی و مقدماتی در شیراز به دلیل علاقه به مسائل شرعی، دینی و عرفی معمول آن روزگار و به تشویق برادر خود شهید آیتالله دستغیب برای تلمذ از محضر اساتید و علمای بزرگ و برجسته تصمیم به عزیمت به حوزه علمیه نجف اشرف در عراق گرفت.
حوزه علمیه نجف در آن زمان بزرگترین مرکز علوم و معارف اسلامی و از حیث نشر و گسترش فرهنگ اسلامی قلب عالم اسلام به حساب میآمد.
عالم وارسته به نجف اشرف عزیمت کرد تا از درس و محضر بزرگان فن در آن دارالعلم عظیم کسب فیض کند، وی از محضر بزرگانی چون «آیت الله ابوالقاسم خویی» و ˈ «سید عبدالهادی شیرازی» بهره مند شده است.
آیتالله دستغیب، بعد از دو سال تحصیل در نجف اشرف به ایران بازگشت و پس از ازدواج و تشکیل خانواده مجدداً برای ادامه تحصیل عازم عراق شد.
این عالم روحانی بعد از طی دوران تحصیل علوم دینی و برخورداری از فیض برکات علمای بزرگ در نجف، برای ادامه تحصیلات حوزوی به شهر مقدس قم عزیمت کرد تا در آنجا از کلاس درس اساتید برجستهای چون «آیت الله العظمی بروجردی » و «آیت الله العظمی اراکی» بهره گیرد.
پس از پایان تحصیلات حوزوی به زادگاه خود شیراز بازگشت تا در این شهر به انجام خدمات بپردازد.
در دوران مبارزات قبل از پیروزی انقلاب کنار برادر شهید عبدالحسین دستغیب به مبارزه علیه ظلم و فساد رژیم حاکم پرداخت و در یکی از مساجد معروف شیراز به موعظه و ارشاد مشغول شد، علاوه بر آن از تدریس علوم دینی در حوزه علمیه نیز غافل نشد.
سالها مشغول تدریس دروس خارج فقه و اصول بود و در«مدرسه حکیم» درس خارج فقه را تدریس می کرد.
تألیفات وی علم النفس (نقش انسانی و خودسازی)، نغمه های عارفان (نقد و تفسیر دعای سحر)، معراج الخاشعین (شرح و تفسیر فریضه نماز) است.
آیتالله دستغیب از سال 1360 تا 18 اسفند ماه سال 92 به مدت 32 سال تولیت آستان احمدی شاه چراغ(ع) را به عهده داشت.
در اوایل سال هزار و سیصد و شصت هجری شمسی اندکی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، طی حکمی از طرف حضرت امام خمینی قدس سره، تولیت آستان مقدس احمدی و محمدی(ع) به حضرت آیت الله سید محمدمهدی دستغیب سپرده شد.
از بدو مسوولیت، با تلاش و کوشش فراوان و حسن مدیریت با توجه به تجربیات و اندوختههای علمی، استعداد شگرف و خلاق خود را نیز چاشنی کار نمود و در آبادانی و اعتلای حرمت حرمین شریفین از هیچ کوششی فروگذار نکرد و تمام توان خویش را مصروف این مهم نمود.
با وجود مشکلاتی که بر سر راه بود و مشغله در امور تدریس و حوزه علمیه، امور طلاب و سایر دلمشغولیها، این عالم ربانی رسیدگی به امور تولیت و توجه خاص به حرمین شریفین را سرلوحه کار خویش قرار داد.
آیت الله سید محمدمهدی دستغیب دارای طبع شعر نیز بود و در دوران جوانی و میانسالی اشعاری را در مباحث و موضوعات مختلف بیان نمود از جمله در خصوص مبعث حضرت رسول اکرم(ص)، عشق به محبوب حقیقی، حضرت ولی عصر ارواحنا له الفدا سروده است .
و همانگونه که آفتاب غروب میکند، سرخی رنگ آن تمام محوطه آسمان را فرا میگیرد و یا در هنگام شفق خونابه رنگ است، عاشقی که از محبوبش دور باشد، بنده ای که معبودش را ملاقات نکند نیز همچون موسم غروب قلبش خونین است و دلتنگ یار و محبوب خویش است.
و سرانجام در شامگاه چهارم فروردین 1393 بر اثر بیماری و کهولت سن عالم ربانی دار فانی را در نجف اشرف وداع گفت.
منبع
وی برادر کوچکتر سید عبدالحسین دستغیب شهید محراب است، آیتالله سید محمدمهدی دستغیب، پس از طی دوران ابتدایی و مقدماتی در شیراز به دلیل علاقه به مسائل شرعی، دینی و عرفی معمول آن روزگار و به تشویق برادر خود شهید آیتالله دستغیب برای تلمذ از محضر اساتید و علمای بزرگ و برجسته تصمیم به عزیمت به حوزه علمیه نجف اشرف در عراق گرفت.
حوزه علمیه نجف در آن زمان بزرگترین مرکز علوم و معارف اسلامی و از حیث نشر و گسترش فرهنگ اسلامی قلب عالم اسلام به حساب میآمد.
عالم وارسته به نجف اشرف عزیمت کرد تا از درس و محضر بزرگان فن در آن دارالعلم عظیم کسب فیض کند، وی از محضر بزرگانی چون «آیت الله ابوالقاسم خویی» و ˈ «سید عبدالهادی شیرازی» بهره مند شده است.
آیتالله دستغیب، بعد از دو سال تحصیل در نجف اشرف به ایران بازگشت و پس از ازدواج و تشکیل خانواده مجدداً برای ادامه تحصیل عازم عراق شد.
این عالم روحانی بعد از طی دوران تحصیل علوم دینی و برخورداری از فیض برکات علمای بزرگ در نجف، برای ادامه تحصیلات حوزوی به شهر مقدس قم عزیمت کرد تا در آنجا از کلاس درس اساتید برجستهای چون «آیت الله العظمی بروجردی » و «آیت الله العظمی اراکی» بهره گیرد.
پس از پایان تحصیلات حوزوی به زادگاه خود شیراز بازگشت تا در این شهر به انجام خدمات بپردازد.
در دوران مبارزات قبل از پیروزی انقلاب کنار برادر شهید عبدالحسین دستغیب به مبارزه علیه ظلم و فساد رژیم حاکم پرداخت و در یکی از مساجد معروف شیراز به موعظه و ارشاد مشغول شد، علاوه بر آن از تدریس علوم دینی در حوزه علمیه نیز غافل نشد.
سالها مشغول تدریس دروس خارج فقه و اصول بود و در«مدرسه حکیم» درس خارج فقه را تدریس می کرد.
تألیفات وی علم النفس (نقش انسانی و خودسازی)، نغمه های عارفان (نقد و تفسیر دعای سحر)، معراج الخاشعین (شرح و تفسیر فریضه نماز) است.
آیتالله دستغیب از سال 1360 تا 18 اسفند ماه سال 92 به مدت 32 سال تولیت آستان احمدی شاه چراغ(ع) را به عهده داشت.
در اوایل سال هزار و سیصد و شصت هجری شمسی اندکی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، طی حکمی از طرف حضرت امام خمینی قدس سره، تولیت آستان مقدس احمدی و محمدی(ع) به حضرت آیت الله سید محمدمهدی دستغیب سپرده شد.
از بدو مسوولیت، با تلاش و کوشش فراوان و حسن مدیریت با توجه به تجربیات و اندوختههای علمی، استعداد شگرف و خلاق خود را نیز چاشنی کار نمود و در آبادانی و اعتلای حرمت حرمین شریفین از هیچ کوششی فروگذار نکرد و تمام توان خویش را مصروف این مهم نمود.
با وجود مشکلاتی که بر سر راه بود و مشغله در امور تدریس و حوزه علمیه، امور طلاب و سایر دلمشغولیها، این عالم ربانی رسیدگی به امور تولیت و توجه خاص به حرمین شریفین را سرلوحه کار خویش قرار داد.
آیت الله سید محمدمهدی دستغیب دارای طبع شعر نیز بود و در دوران جوانی و میانسالی اشعاری را در مباحث و موضوعات مختلف بیان نمود از جمله در خصوص مبعث حضرت رسول اکرم(ص)، عشق به محبوب حقیقی، حضرت ولی عصر ارواحنا له الفدا سروده است .
و همانگونه که آفتاب غروب میکند، سرخی رنگ آن تمام محوطه آسمان را فرا میگیرد و یا در هنگام شفق خونابه رنگ است، عاشقی که از محبوبش دور باشد، بنده ای که معبودش را ملاقات نکند نیز همچون موسم غروب قلبش خونین است و دلتنگ یار و محبوب خویش است.
و سرانجام در شامگاه چهارم فروردین 1393 بر اثر بیماری و کهولت سن عالم ربانی دار فانی را در نجف اشرف وداع گفت.
منبع
روحشون شاد و یادشون گرامی
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1sv6jKV
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر