«پنهان بودن بعضی از صفات روحی انسان»یا :
عیب هایی که نمی دانیم داریم ! ...
در این مطلب می خوانید:
... همه عیبهای انسان آشکار نیستن ...
... عیب بر خود انسان پوشیده بمونه ...
... وقتی زمان و موقعیت رو مناسب ببینن، خودشون رو نشون میدن ...
... بدی هایی که انسان خودش اونها رو مخفی میکنه ...
... الان نون، تو تواضع کردنه ...
... امور زشت رو در نظرش زیبا جلوه میده ...
... عیوبی که خود به خود پنهان میشن ...
امیرالمومنین علی (ع) می فرمایند: «لَیسَ کُلُّ عَورَةٍ تُظهَر؛
این گونه نیست که هر عیبی در وجود انسان ظاهر باشد.»
واقعیت اینه که همه عیبهای وجود انسان ظاهر و آشکار نیستن، بلکه بعضی از عیوب،
پنهانن و به سادگی ظاهر نمیشن؛ یا زمان بُروز اونها نرسیده، یا موقعیتش پیش نیومده
و یا جرأت بُروزشون رو نداشتیم. به هر حال ممکنه عیوبی در ما پنهان بمونه.
گاهی یک عیب از دیگران پنهان می مونه ولی بر خود فرد آشکاره
و خودش میدونه که چنین عیبی داره. این حالت اهمیت چندانی نداره و مورد بحث ما نیست.
مشکل اصلی اونجاییه که عیب بر خود انسان پوشیده بمونه
و انسان متوجه وجود چنین عیبی در خودش نشه که بخواد اون رو اصلاح کنه...
اتفاقا در چنین حالتی معمولا دیگران از عیب انسان مطلع میشن،
ولی انسان خودش از اون بی خبر باقی می مونه و این خیلی صورت بدی هست...
همونطور که برخی از خوبی های فطری ما در اعماق وجودمون پنهان هستن و به مرور
با تلاش و تهذیب آشکار میشن، برخی از بدی ها نیز می تونن در اعماق روح ما پنهان بشن.
بدی هایی که وقتی زمان و موقعیت رو برای تجلی مناسب ببینن، خودشون رو نشون میدن.
در وجود انسان دو نوع بدی پنهان وجود داره:
1- بدی هایی که انسان خودش اونها رو مخفی میکنه. 2- بدی هایی که خود به خود پنهان میشن.
توضیح نوع اول:
گاهی اوقات انسانها بخاطر خودپرستی، کمیِ محاسبه نفس و شدت تظاهر و ظاهرسازی،
خودشون عیوب شون رو پنهان میکنن و وجود برخی از عیوب رو در خودشون انکار میکنن.
از اونجایی که ما انسانهای باهوش و زرنگی هستیم، گاهی با زیرکی برخی از بدی هامون
رو پنهان میکنیم و به واسطه استعدادهایی که داریم، عیوب خودمون رو مخفی نگه میداریم.
مثلا اگر تکبر داشته باشیم، ممکنه اون رو به صورت دیگه ای بُروز بدیم و به خودمون بگیم:
«ببین، الان نون در تواضع کردنه، مگه تو نمیخواهی بزرگ بشی؟ تظاهر به کوچکی بکن تا بزرگ بشی»! ... خدا میدونه ما چه مار خوش خط و خالی به نام «نفس اماره» در وجود خودمون داریم
که اینطوری انسان رو فریب داده و امور زشت رو در نظرش زیبا جلوه میده...
توضیح نوع دوم:
ممکنه ما اونقدر هم آدم بدی نباشیم که به این شکل، عیوب مون رو مخفی کنیم.
در این صورت ممکنه دچار نوع دیگه ای از عیوب پنهان بشیم، عیوبی که خود به خود پنهان میشن؛
عیوبی که شما پنهانش نکردید، بلکه خودِ عیب به سادگی ظاهر نمیشه...
عیب هایی که نمی دانیم داریم ! ...
در این مطلب می خوانید:
... همه عیبهای انسان آشکار نیستن ...
... عیب بر خود انسان پوشیده بمونه ...
... وقتی زمان و موقعیت رو مناسب ببینن، خودشون رو نشون میدن ...
... بدی هایی که انسان خودش اونها رو مخفی میکنه ...
... الان نون، تو تواضع کردنه ...
... امور زشت رو در نظرش زیبا جلوه میده ...
... عیوبی که خود به خود پنهان میشن ...
امیرالمومنین علی (ع) می فرمایند: «لَیسَ کُلُّ عَورَةٍ تُظهَر؛
این گونه نیست که هر عیبی در وجود انسان ظاهر باشد.»
واقعیت اینه که همه عیبهای وجود انسان ظاهر و آشکار نیستن، بلکه بعضی از عیوب،
پنهانن و به سادگی ظاهر نمیشن؛ یا زمان بُروز اونها نرسیده، یا موقعیتش پیش نیومده
و یا جرأت بُروزشون رو نداشتیم. به هر حال ممکنه عیوبی در ما پنهان بمونه.
گاهی یک عیب از دیگران پنهان می مونه ولی بر خود فرد آشکاره
و خودش میدونه که چنین عیبی داره. این حالت اهمیت چندانی نداره و مورد بحث ما نیست.
مشکل اصلی اونجاییه که عیب بر خود انسان پوشیده بمونه
و انسان متوجه وجود چنین عیبی در خودش نشه که بخواد اون رو اصلاح کنه...
اتفاقا در چنین حالتی معمولا دیگران از عیب انسان مطلع میشن،
ولی انسان خودش از اون بی خبر باقی می مونه و این خیلی صورت بدی هست...
همونطور که برخی از خوبی های فطری ما در اعماق وجودمون پنهان هستن و به مرور
با تلاش و تهذیب آشکار میشن، برخی از بدی ها نیز می تونن در اعماق روح ما پنهان بشن.
بدی هایی که وقتی زمان و موقعیت رو برای تجلی مناسب ببینن، خودشون رو نشون میدن.
در وجود انسان دو نوع بدی پنهان وجود داره:
1- بدی هایی که انسان خودش اونها رو مخفی میکنه. 2- بدی هایی که خود به خود پنهان میشن.
توضیح نوع اول:
گاهی اوقات انسانها بخاطر خودپرستی، کمیِ محاسبه نفس و شدت تظاهر و ظاهرسازی،
خودشون عیوب شون رو پنهان میکنن و وجود برخی از عیوب رو در خودشون انکار میکنن.
از اونجایی که ما انسانهای باهوش و زرنگی هستیم، گاهی با زیرکی برخی از بدی هامون
رو پنهان میکنیم و به واسطه استعدادهایی که داریم، عیوب خودمون رو مخفی نگه میداریم.
مثلا اگر تکبر داشته باشیم، ممکنه اون رو به صورت دیگه ای بُروز بدیم و به خودمون بگیم:
«ببین، الان نون در تواضع کردنه، مگه تو نمیخواهی بزرگ بشی؟ تظاهر به کوچکی بکن تا بزرگ بشی»! ... خدا میدونه ما چه مار خوش خط و خالی به نام «نفس اماره» در وجود خودمون داریم
که اینطوری انسان رو فریب داده و امور زشت رو در نظرش زیبا جلوه میده...
توضیح نوع دوم:
ممکنه ما اونقدر هم آدم بدی نباشیم که به این شکل، عیوب مون رو مخفی کنیم.
در این صورت ممکنه دچار نوع دیگه ای از عیوب پنهان بشیم، عیوبی که خود به خود پنهان میشن؛
عیوبی که شما پنهانش نکردید، بلکه خودِ عیب به سادگی ظاهر نمیشه...
ادامه مطلب ....
http://www.nooreaseman.com/forum137/thread53926.html
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر