قرآن می خوانیم ولی گویا قرآن نمی خوانیم

قرآن می خوانیم ولی گویا قرآن نمی خوانیم




آیت الله بهجت

آقایی در تبریز خیلی کمالات داشته از جمله این که روزی یک صفحه یا یک ورق قرآن می خوانده و می گفته است که خداوند متعال دو نعمت به من ارزانی داشته: یکی این که توفیق بُکا در عزای سیدالشهدا ـ علیه السلام ـ را دارم؛ و دیگر این که، قران با کسالت نخوانده ام. به عقیده بنده خیلی کلام بزرگی است. قرآن این قدر عظمت دارد که خداوند متعال درباره ی آن می فرماید: ( وَلَقَد یَسَّرنا القُرءانَ لِلذِّ کرِ) (سوره ی قمر،آیه ی17) به راستی قرآن را برای یاد [خدا] آسان نموده ایم. آیا درست است با این عنایت که خدا به ما کرده، در وقت تلاوت قرآن حضور و توجه و تدبر ـ نعوذبالله مثل کسانی که قرآن را قبول ندارند ـ به لقلقه ی زبان اکتفا نکنیم؟! در صورتی که در روایت است که:« أَنَا جَلِیسُ مَن ذَکَرَنِی.» (اصول کافی؛ج2،ص496) ؛ ( من همنشین کسی هستم که به یاد من باشد.) و قرآن مُیَسَّر (آسان) است برای ذکر. و ذاکر به قرآن، ذاکر خداوند جلیل و به او متوجه است، مثل این که دو نفر با هم صحبت می کنند، هم این صحبت می کند هم آن. خیلی مطلب بالا است، پس ما قرآن نمی خوانیم. نعمت هایی به این بزرگی برای ما فراهم است، برای هیچ امتی، چنین نبوده است که این گونه خواص و آثار داشته باشد.

ادامه مطلب ....



http://ift.tt/1utxx50



منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان



تبادل لينك