امام(علیه السلام) به حدیثى از پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) استناد مى جوید و مى گوید:
«رسول خدا(صلى الله علیه وآله) به من فرمود:
من بر امتم نه از مؤمن مى ترسم و نه از مشرک، چرا که مؤمن ایمانش او را از کار خلاف باز مى دارد و مشرک را خداوند به وسیله سرکشى (رسوا و) خوار و ذلیل مى کند. تنها آنان که از شرشان بر شما مى ترسم کسانى اند که در دل منافقند و در زبان به ظاهر دانا، سخنانى مى گویند که شما مى پسندید; ولى اعمالى انجام مى دهند که شما آن را زشت و ناپسند مى شمارید»;
(وَلَقَدْ قَالَ لِی رَسُولُ اللهِ(صلى الله علیه وآله) إِنِّی لاَ أَخَافُ عَلَى أُمَّتِی مُؤْمِناً وَلاَ مُشْرِکاً; أَمَّا الْمُؤْمِنُ فَیَمْنَعُهُ اللهُ بِإِیمَانِهِ، وَأَمَّا الْمُشْرِکُ فَیَقْمَعُهُ اللهُ بِشِرْکِهِ. وَلَکِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ کُلَّ مُنَافِقِ الْجَنَانِ،عَالِمِ اللِّسَانِ، یَقُولُ مَا تَعْرِفُونَ، وَیَفْعَلُ مَا تُنْکِرُونَ).
این یک واقعیّت است که مؤمنان واقعى پشت و پناه اسلام و امّت اسلامى هستند و مشرکان شناخته شده به سبب شرکشان، مردم از آنها فاصله مى گیرند و اگر بخواهند از درِ عداوت در آیند، مؤمنان به فرمان خداوند دست به دست هم مى دهند و آنها را در هم مى کوبند; ولى مشکل بزرگ جامعه اسلامى و هر جامعه اى دشمنانى هستند که لباس دوستى بر تن مى کنند، همان افراد دو چهره اى که چهره زیبایى از خود نشان مى دهند و چهره زشت درونى خود را مستور مى دارند، در میان صفوف مسلمانان رفت و آمد دارند و از اسرار آنها آگاه مى شوند و هر جا بتوانند از پشت به آنها خنجر مى زنند. آیات الهى و سنّت پیامبر(صلى الله علیه وآله) را دست آویز خود قرار مى دهند; ولى در عمل بر خلاف رفتار مى کنند.
نامه 27 نهج البلاغه
«رسول خدا(صلى الله علیه وآله) به من فرمود:
من بر امتم نه از مؤمن مى ترسم و نه از مشرک، چرا که مؤمن ایمانش او را از کار خلاف باز مى دارد و مشرک را خداوند به وسیله سرکشى (رسوا و) خوار و ذلیل مى کند. تنها آنان که از شرشان بر شما مى ترسم کسانى اند که در دل منافقند و در زبان به ظاهر دانا، سخنانى مى گویند که شما مى پسندید; ولى اعمالى انجام مى دهند که شما آن را زشت و ناپسند مى شمارید»;
(وَلَقَدْ قَالَ لِی رَسُولُ اللهِ(صلى الله علیه وآله) إِنِّی لاَ أَخَافُ عَلَى أُمَّتِی مُؤْمِناً وَلاَ مُشْرِکاً; أَمَّا الْمُؤْمِنُ فَیَمْنَعُهُ اللهُ بِإِیمَانِهِ، وَأَمَّا الْمُشْرِکُ فَیَقْمَعُهُ اللهُ بِشِرْکِهِ. وَلَکِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ کُلَّ مُنَافِقِ الْجَنَانِ،عَالِمِ اللِّسَانِ، یَقُولُ مَا تَعْرِفُونَ، وَیَفْعَلُ مَا تُنْکِرُونَ).
این یک واقعیّت است که مؤمنان واقعى پشت و پناه اسلام و امّت اسلامى هستند و مشرکان شناخته شده به سبب شرکشان، مردم از آنها فاصله مى گیرند و اگر بخواهند از درِ عداوت در آیند، مؤمنان به فرمان خداوند دست به دست هم مى دهند و آنها را در هم مى کوبند; ولى مشکل بزرگ جامعه اسلامى و هر جامعه اى دشمنانى هستند که لباس دوستى بر تن مى کنند، همان افراد دو چهره اى که چهره زیبایى از خود نشان مى دهند و چهره زشت درونى خود را مستور مى دارند، در میان صفوف مسلمانان رفت و آمد دارند و از اسرار آنها آگاه مى شوند و هر جا بتوانند از پشت به آنها خنجر مى زنند. آیات الهى و سنّت پیامبر(صلى الله علیه وآله) را دست آویز خود قرار مى دهند; ولى در عمل بر خلاف رفتار مى کنند.
نامه 27 نهج البلاغه
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1oB0gTX
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر