بدعت خطرناک وزارت علوم برای فرار از پاسخ گویی/ از بی اطلاعی کاندیداها تا شمارش غیابی آراء
درحالی که وزارت علوم تاکنون حدود 30 رئیس دانشگاه را تغییر داده است اکنون و پس از حاشیه های اعزام کمیته های تسویه سیاسی در دانشگاه ها رویکرد خطرناک دیگری را برای انتخاب روسای دانشگاه ها اتخاذ کرده است.
وزارت علوم تاکنون به چند روش تغییرات مدنظر خود را برای تغییر روسای دانشگاه ها برگزیده است؛ در مدل اول به سبک و سیاق آقای جعفر توفیقی برخی روسای دانشگاه ها عزل و جانشین آنها انتخاب شد؛ در مدل دوم کمیته های موسوم به ارزیاب به دانشگاه ها فرستاده شدند که این کمیته ها به کمیته تسویه سیاسی مشهور شده و حاشیه های بسیاری در دانشگاه ها به دنبال داشت و حالا وزارت علوم به فکر اتخاذ روش دموکراسی گونه خودساخته در دانشگاه ها افتاده است به ترتیب که اعضای هیئت علمی رئیس دانشگاه را انتخاب کنند.
این روش در حالی است که دربرخی دانشگاه ها وزارت علوم به روش دموکراسی برای انتخاب رئیس پایبندی ندارد و ترجیح داده مستقیما خود رئیس دانشگاه را انتخاب کند چه اینکه وزیر علوم اگر به چنین روش هایی معتقد است می توانست برای انتخاب معاونان خود نیز انتخاباتی در وزارت علوم برگزار کند تا شایسته ترین افراد انتخاب شوند.
به نظر می رسد وزارت علوم چنین روشی را انتخاب کرده تا فرد مورد نظر به هیچ مرجعی پاسخ گو نباشد؛ هم فرد انتخاب شده و هم شخص وزیر علوم!
البته آقای فرجی دانا برای اینکه فردی انتخاب شود که به سلایق جناحی وی نزدیک باشد از روشی جالب تر این بدعت دموکراسی بهره گرفته است به این ترتیب که در برخی دانشگاه ها حف رای برای برخی افراد، انحصاری در نظر گرفته شود و در برخی موارد اعضای هیئت علمی از بین حدود 70 کاندیدا تنها 6 نفر را انتخاب کنند و در نهایت حق انتخاب از بین آن شش نفر برای وزیر علوم باشد و آرا هم در وزارت علوم شمارش شود.
یکی از فعالین فرهنگی دانشگاه سیستان و بلوچستان روایت جالبی از این روش در این دانشگاه را نقل کرده است.
پنجشنبه گذشته خبری عجیب در دانشگاه سیستان وبلوچستان پخش شده و آن، برگزاری انتخابات ریاست دانشگاه در روز جمعه بود.
یکی از سایت های خبری نیز با انتشار خبر برگزاری انتخابات در دانشگاه سیستان و بلوچستان، از تعدادی کاندیداهای مطرح برای تصدی ریاست دانشگاه نام برد.
عصر آن روز پیامکی به اعضای هیئت علمی دانشگاه ارسال شد و از آنان برای شرکت در انتخابات در روز جمعه دعوت شد. و ساعاتی بعد، دکتر اکبری و دکتر رستمی به نمایندگی از وزارت علوم، وارد زاهدان شدند.
صبح جمعه حدود 350 نفر از اعضای هیئت علمی در محل تالار امام رضا(ع) حضور پیدا کردند تا در انتخابات ریاست دانشگاه شرکت کنند. این در حالی بود که کمتر کسی از چگونگی برگزاری انتخابات و حتی اسامی نامزدهای ریاست دانشگاه، اطلاع داشت.
با شروع جلسه، لیستی حاوی اسامی نامزدهای ریاست دانشگاه ارائه شد که در آن نام بیش از 70 عضو هیئت علمی دانشگاه با درجه علمی دانشیار(و بالاتر) دیده میشد.
همچنین به هر یک از اعضای هیئت علمی، یک برگ رأی داده می شود که در آن می بایست نام شش نفر از افراد مدنظر خود را به ترتیب اولویت درج نمایند. هر چند که این اولویت، شخص وزیر را الزام به انتخاب نفر اول نمیکند و وی یکی از شش نفر برگزیده را انتخاب می کند که ممکن است فرد انتخاب شده، نفر ششم لیست باشد!
اعضای هیئت علمی با اطلاع از نحوه رأی گیری، به اعتراض می پردازند. اما دکتر اکبری اعلام می کند که هیچکس حق صحبت کردن ندارد و هرچه سریعتر انتخابات باید انجام شود.
اعضای هیئت علمی در حالی باید به این لیست 70 نفره رأی دهند که تا چند لحظه قبل از آن، اطلاعی از کاندیداها نداشتند و می بایست بصورت آنی به شش نفر از آنان رأی دهند. و جالبتر آنجا بود که خود کاندیداها نیز از کاندیداتوری خویش بی اطلاع بودند و با مشاهده لیست نامزدها، متوجه کاندیداتوری خود در این انتخابات شده بودند!
دکتر اکبری در پاسخ به یکی از اساتید که گفته بود چگونه به فرد یا افرادی رأی دهند در حالیکه از برنامه های آنان برای مدیریت دانشگاه اطلاعی ندارند، می گوید: پس از انتخابات، شش نفر برگزیده در وزارتخانه حضور می یابند و برنامه های خود را به وزیر اعلام میدارند!
این در حالی است که قبل از وزیر، رأی دهندگان می بایست از برنامه های کاندیداها مطلع شوند؛ که دکتر اکبری در اظهارنظری متناقض با سخن قبلی خود می گوید: برنامهها قبلا در وزارتخانه تدوین شدهاند و فرد انتخاب شده باید آن را اجرا کند(!) و سپس به حاضرین اعلام میکند که دیگر کسی حق پرسیدن سؤال ندارد!
نکته دیگری که می تواند کل این انتخابات را دچار خدشه کند و صدای اکثر اعضای هیئت علمی را در میآورد، موضوع شمارش آرا بود؛ نمایندگان وزیر اعلام میکنند که پس از رأیگیری، صندوق ها پلمپ شده و آرا در تهران و در اتاق وزیر علوم شمارش خواهند شد! همچنین خط خوردگی در برگ رأی نیز صحیح می باشد و مشکلی را ایجاد نمی کند!
بالاخره پس از اعتراضات شدید و پی در پی اعضای هیئت علمی، دکتر اکبری به اجبار به ده نفر از اساتید فرصت می دهد که به بیان نقطه نظرات خود پیرامون انتخابات بپردازند. در سخنان اساتید مواردی چون اطلاع نداشتن از اسامی کاندیداها، تعداد زیاد کاندیداها، عدم شمارش شدن آرا در حضور اساتید و... مطرح می شود.
پس از پایان سخنان اساتید، نمایندگان وزیر تنها به یکی از موارد مطرح شده توجه می کنند و از افرادی که قصد کاندیداتوری ندارند میخواهند که انصراف خود را اعلام دارند. که در این میان حدود نیمی از افراد موجود در لیست، انصراف میدهند.
از نکات جالب دیگر، وجود نام فردی در لیست کاندیداها بود که از اعضای هیئت علمی دانشگاه نبود و بسیاری از اساتید وی را نمیشناختند و مشخص نیست که چرا و چگونه تنها نام یک نفر از خارج دانشگاه در این لیست قرار گرفته است.
به هر ترتیب انتخابات برگزار میشود و پس از گرفتن عکس یادگاری(!) جلسه پایان می پذیرد و نمایندگان وزیر صندوق پلمپ شده آرا را به تهران منتقل میکنند. که تا لحظه تنظیم این گزارش، خبری از نتایج آرا منتشر نشده است.
هر چند انتخاب رییس دانشگاه توسط اعضای هیئت علمی و از طریق انتخابات میتواند به انتخاب فرد شایستهتری برای تصدی ریاست دانشگاه کمک کند، اما اجرای این طرح به صورتی که شرح شد، شبهات فراوانی را بوجود آورده که خود می تواند مجالی برای اعتراضات بعدی اساتید و دانشگاهیان دانشگاه و حتی خارج از دانشگاه را به دنبال داشته باشد. چرا که بسیاری معتقدند که اجرای این طرح از سوی وزیر علوم، جهت جلوگیری از اعتراض نمایندگان مجلس به عزل و نصبهای وی در دانشگاهها می باشد.
همانطور که انتخاب رؤسا از طریق شخصِ وزیر، دارای آسیب های فراوانی است که مهمترین آن غلبه نگاه جناحی بر شایسته سالاری در دانشگاه ها است، انتخاب رئیس دانشگاه از طریق آرای اعضای هیئت علمی نیز نمیتواند راه حلی جامع برای این موضوع باشد؛ چرا که در صورت انتخاب شخصی به این طریق هیچ کس پاسخ گوی هیچ جا نیست. فرد انتخاب شده خود را منتخب اعضا هیئت علمی می داند و به هیچ مرجعی حتی وزیر علوم هم پاسخ گو نخواهد بود؛ حتی وزیر علوم هم دیگر پاسخ گوی نمایندگان مجلس نیز به جهت اقدامات رئیس دانشگاه منتخب نیز نخواهد بود.
جالب اینکه این رویه در برخی دانشگاه های دیگر به سبک دیگری انجام شده است.
به عنوان مثال شنیده شده در دانشگاه تهران نیز چنین روشی برای انتخاب رئیس جدید دانشگاه اتخاذ شده است با این تفاوت که همه اعضای هیئت علمی حق رای ندارند و تنها برخی از استاتید از این حق رای انحصاری برخوردارند.
اتخاذ این روش در حالی است که وزارت علوم اکنون به فکر دموکراسی! برای انتخاب روسای دانشگاه ها افتاده است؛ حال اینکه این وزارتخانه برای انتخاب برخی دانشگاه های مهم نظیر علامه طباطبایی، علم و صنعت و حدود 30 دانشگاه به دموکراسی خودساخته پایبند نبود.
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1nMFuOa
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر