كرامت و حسرت
(((يا ابن جندب! الخير كله أمامك، و إن الشر كله أمامك. و لن ترى الخير و الشر إلا بعد الآخرة، لأن الله جل و عز جعل الخير كله فى الجنة و الشر كله فى النار، لأنهما الباقيان. و الواجب على من وهب الله له الهدى و أكرمه بالإيمان و ألهمه رشده و ركب فيه عقلاً يتعرف به نعمه و آتاه علماً و حكماً يدبر به أمر دينه و دنياه أن يوجب على نفسه أن. يشكر الله و لا يكفره و أن يذكر الله و لا ينساه و أن يطيع الله و لا يعصيه، للقديم الذى تفرد له بحسن النظر، و للحديث الذى أنعم عليه بعد إذ أنشأه مخلوقاً، و للجزيل الذى وعده، و الفضل الذى لم يكلفه من طاعته فوق طاقته و ما يعجز عن القيام به و ضمن له العون على تيسير ما حمله من ذلك و ندبه إلى الاستعانة على قليل ما كلفه و هو معرض عما أمره و عاجز عنه، قد لبس ثوب الاستهانة فيما بينه و بين ربه، متقلدا لهواه، ماضياً فى شهواته، مؤثراً لدنياه على آخرته و هو فى ذلك يتمنى جنان الفردوس، و ما ينبغى لأحد أن يطمع أن ينزل بعمل الفجار منازل الأبرار. أما إنه لو وقعت الواقعة و قامت القيامة و جاءت الطامة و نصب الجبار الموازين لفصل القضاء و برز الخلائق ليوم الحساب، أيقنت عند ذلك لمن تكون الرفعة و الكرامة و بمن تحل الحسرة و الندامة. فاعمل اليوم فى الدنيا بما ترجو به الفوز فى الآخرة.)))
اى پسر جندب! هر چه خير و شر است، در برابر توست، و خير و شر (حقيقى) را نبينى مگر در آخرت؛ زيرا خداى با عزت و جلال، تمامى خير را در بهشت و تمامى شر را در آتش (دوزخ) قرار داده است؛ كه آن دو، مانا و هميشگى اند.
بر كسى كه خداوند (نعمت) هدايت بخشيده و به ايمان گرامى داشته و به رستگارى الهام فرموده و عقلى در او استوار ساخته تا بدان، نعمتهايش را بشناسد و دانش و حكمتى داده تا امر دين و دنيايش را تدبير كند، لازم است نفسش را به شكر خدا وا دارد و ناسپاسىاش نكند؛ به يادش باشد و فراموشش نكند؛ اطاعتش كرده و نافرمانى اش نكند؛ به خاطر پيشينهاى كه منحصر كرد براى او خوشبينى اش را، و براى نعمت جديدى كه بدو داد؛ هنگام كه خلقش نمود، و براى ثواب شايانى كه بدو وعده فرمود، و بخششى كه او را به بيش از توان تكليف نكرد تا از انجامش درماند، و در انجام تكاليف، ضامن كمك بدو شد و به استعانت از خود در انجام تكاليف سبك دعوت فرمود در حالى كه او از امرش سرپيچى كرد و خود را به ناتوانى زد و جامه بى اعتنايى بدانچه ميان وى و پروردگارش بود به بر كرد و در يوغ هواى نفس در آمد و در پى شهوات رفت و دنيا را بر آخرت ترجيح داد و با اين حساب (باز) آرزوى (وصال) جنات فردوس را دارد؛ حال آنكه نسزد كسى را كه با عمل تبهكاران، به منزلت ابرار رسد!
آگاه باشيد كه اگر آن حادثه ناگوار روى دهد و قيامت بر پاشود و بلاى بزرگ در رسد و خداى جبار براى حكم ميان مردم ترازوهاى عدالت بر آويزد و مردم براى روز حساب حاضر شوند، در اين هنگام به يقين دريابى كه شوكت و كرامت از آن چه كسى و حسرت و ندامت، سزاى كيست؟! پس امروز در دنيا به گونه اى عمل كن كه بدان، اميد رستگارى در آخرت را داشته باشى!
مشعلهاى شعله ور (پيام امام صادق(ع) به عبدالله بن جندب)
تقى متقى
ادامه مطلب ....
http://www.nooreaseman.com/forum169/thread48299.html
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر