بايد خودمان را با قرآن خط کشي کنيم ، حجت الاسلام قرائتی
يک آيه داريم روز قيامت جهنميها ميگويند: خدايا! ما را به دنيا برگردان «نَعْمَلْ صَالِحًا» عربيهايي که ميخوانم قرآن است. «نَعْمَلْ صَالِحًا» يعني برگردان عمل صالح انجام بدهيم. «نَعْمَلْ صَالِحًا غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» (فاطر/37) غير از آن کارهايي صالحي که انجام ميداديم. علامه در تفسير ميفرمايد. علامه طباطبايي(ره) که اين «غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» اينجا چيست. همين مقدار کافي است که خدايا ما را برگردان به دنيا کار خوب انجام بدهيم. بس است ديگر! ميگويد برگردان به دنيا کار خوب انجام بدهيم يک چيزي اضافه ميگويد، ميگويد: «غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» غير از آن خوبيهايي که انجام داديم. علامه ميگويد: معنايش اين است. يعني خدايا در دنيا کارهايي هم که ميکرديم، خيال ميکرديم کارهاي خوب بود، فکر ميکنيم سالي دو بار مشهد بياييم. به مشهد آمدن اصرار داريم، براي ازدواج دخترمان مرتب طفره ميرويم. حالا دهانش بوي شير ميدهد. حالا بگذار ليسانسش را بگيرد.
دلش خوش است هر سال عمره ميرود، حالا پسرش چه ميکند؟ جوان است بگذار خوش باشند. بگذار ما عمره برويم، لبيک! اللهم لبيک! چه لبيکي؟ برو پسرت را داماد کن، به فکر ازدواج دخترت باش ، ما گاهي وقتها، يا مثلاً ميبيني عزاداري ميکند، نماز صبحش قضا ميشود. قمه ميزند، سينه ميزند، زنجير ميزند، نمازش پر از غلط است. ما بايد خودمان را با قرآن خط کشي کنيم. قرآني هستيم، قرآن که براي خواندن نيست. براي خواندن و فهميدن، بالاتر از خواندن و فهميدن به اين است که خودمان عمل کنيم. خودمان را به قرآن عرضه کنيم. من آياتي را که به آن عمل نکردم، نوشتم. گاهي ميخوانم، از قرآن آياتي را که عمل نکردم.
يک آيه داريم روز قيامت جهنميها ميگويند: خدايا! ما را به دنيا برگردان «نَعْمَلْ صَالِحًا» عربيهايي که ميخوانم قرآن است. «نَعْمَلْ صَالِحًا» يعني برگردان عمل صالح انجام بدهيم. «نَعْمَلْ صَالِحًا غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» (فاطر/37) غير از آن کارهايي صالحي که انجام ميداديم. علامه در تفسير ميفرمايد. علامه طباطبايي(ره) که اين «غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» اينجا چيست. همين مقدار کافي است که خدايا ما را برگردان به دنيا کار خوب انجام بدهيم. بس است ديگر! ميگويد برگردان به دنيا کار خوب انجام بدهيم يک چيزي اضافه ميگويد، ميگويد: «غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ» غير از آن خوبيهايي که انجام داديم. علامه ميگويد: معنايش اين است. يعني خدايا در دنيا کارهايي هم که ميکرديم، خيال ميکرديم کارهاي خوب بود، فکر ميکنيم سالي دو بار مشهد بياييم. به مشهد آمدن اصرار داريم، براي ازدواج دخترمان مرتب طفره ميرويم. حالا دهانش بوي شير ميدهد. حالا بگذار ليسانسش را بگيرد.
دلش خوش است هر سال عمره ميرود، حالا پسرش چه ميکند؟ جوان است بگذار خوش باشند. بگذار ما عمره برويم، لبيک! اللهم لبيک! چه لبيکي؟ برو پسرت را داماد کن، به فکر ازدواج دخترت باش ، ما گاهي وقتها، يا مثلاً ميبيني عزاداري ميکند، نماز صبحش قضا ميشود. قمه ميزند، سينه ميزند، زنجير ميزند، نمازش پر از غلط است. ما بايد خودمان را با قرآن خط کشي کنيم. قرآني هستيم، قرآن که براي خواندن نيست. براي خواندن و فهميدن، بالاتر از خواندن و فهميدن به اين است که خودمان عمل کنيم. خودمان را به قرآن عرضه کنيم. من آياتي را که به آن عمل نکردم، نوشتم. گاهي ميخوانم، از قرآن آياتي را که عمل نکردم.
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1xkNNpf
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر