امام علی علیه السلام می فرمایند:
خالِطوا النّاسَ مخالَطَـةً إن مِتُّم مَعَها بَکوُا وَ إن عِشتُم حَذُّوا إلَیکُم
با مردم چنان رفتار کنید که اگر با آن رفتار بمیرید بر شما بگریند و اگر زنده باشید مشتاق شما باشند.
خالِطوا النّاسَ مخالَطَـةً إن مِتُّم مَعَها بَکوُا وَ إن عِشتُم حَذُّوا إلَیکُم
با مردم چنان رفتار کنید که اگر با آن رفتار بمیرید بر شما بگریند و اگر زنده باشید مشتاق شما باشند.
1-اشخاصی را می شناسیم که تا زنده اند مردم با عشق دوستشان دارند و در مرگشان واقعا متأثر می شوند.
به نظر شما این ها چه کرده اند که محبوب شده اند؟
آن رفتاری که در حدیث آمده چگونه است؟
به این سوال با این پیش زمینه جواب دهید که در دنیایی زندگی میکنیم که هیچ کس را نمیتوان قانع و راضی کرد هر کاری کنی ایرادی هست
و همینطور اینکه همین مردمی که باید مشتاق تو باشند جز به دروغ و ریا مشتاق نخواهند بود
2-روش صحیحی برای معاشرت با مردم چگونه باشد؟
خیلی ها قدرشناسی و حق شناسی را فراموش کرده اند
کار برخی ها نمکدان شکستن شده است، سبک معیشتی و رفتاری که بسیاری از ما در زندگی مان بدان دچار هستیم اما تا به حال چهره زشت خود را در آن هنگام ندیده ایم
حالا تکلیف چیست؟
3-آیا رضایت این چنین مردمی ارجحیت دارد یا رضایت پروردگارشان؟
اگر آری پس این حدیث چه می شود؟
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1nMWVeW
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر