دنیا خوب است یا بد؟
دنیا برای چه کسی بد است؟ دنیا برای آن کسی که دنیا را برای دنیا بخواهد بد است. اما آن کسی که دنیا را برای آخرت بخواهد، دنیا برایش خوب است. پس برای کسی که تحصیل علم می کند، عبادت می کند، به خلق خدا خدمت می کند، دنیا خوب است.
چیست دنیا از خدا غافل شدن! دنیایی که انسان را از یاد خدا غافل می کند، بد است. اما اگر من دنیا را بخواهم تا در آن عبادت کنم، طاعت کنم، تحصیل علم کنم، به فقرا و زیردستان کمک کنم، و دنیا را مزرعه آخرت قرار دهم، تخم بکارم و در آخرت درو کنم، این دنیا خوب است. این دنیا قیمتی است.
انسان در یک ساعت از عمر دنیا چه قدر می تواند توشه برای آخرتش بردارد. کسانی که به مقامات عالی رسیدند در همین دنیا رسیدند. اگر دنیا نبود که آنها هم به درجات بالا صعود نمی کردند.
پس دنیا هم خوب هست و هم بد. وقتی در روایات و اخبار از دنیا مذمت می شود، این مذمت برای کسانی است که دنیا را به منظور دنیا می خواهند، کسانی که دنبال حرام هستند، کسانی که حلال و حرام حالیشان نمی شود، کسانی که
ظلم و ستم و غارتگری می کنند، این دنیا بد است، اما دنیایی که شما مؤمنین دارید خوب است.
خدا به ما عمر طولانی بدهد تا برای آخرتمان بیشتر کار کنیم. اشکالی ندارد عمر طولانی بکنیم تا برای آخرت توشه برداریم.
دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر
کای نوردیده به جز از کِشته نَدرَوی
هر چه در دنیا بکارید، در آخرت همان را درو می کنید. (1)
پس مذمت از دنیا معنی اش این نیست که از فردا ذنیا را ترک کنی و دنبال کاسبی نروی و به کوه ها رفته و در آنجا عبادت بکنی، مثل مسیحیان رُهبان و تارک دنیا بشوی، این هم جای مذمت دارد. لا رُهبانّیَّةَ فِی الإِسلام؛ در اسلام، رهبانیت نیست. (2)
معنی رهبانیت این است که انسان به یک عبادتگاهی برود و کار و زندگی را رها کند، نه به زن و نه بچه و هیچ، فقط در گوشه مسجد عبادت کند. این دستور اسلام نیست که خانواده را رها کرده به مشهد بروی تا در حرم نماز شب بخوانی.
باید کاری کنی و زن و بچه را از راه حلال نه از راه راه حرام، نان بدهی و از زیادی درآمدت هم خمس بدهی. مسجد و بیمارستان بسازی. الان بعضی از پولدارها هستند که به آموزش و پرورش زمین می دهند تا مدرسه بسازد. کسی هم متوجه نمی شود. این چنین کسانی عالی هستند.
توضیحات:
1- اشاره به حدیث نبوی: «اَلدُّنیا مَزرَعَةُ الآخِرَة»
2-دین مبین اسلام همانگونه که از تعالیم آن پیداست، دین رُهبانیت و گوشه گیری و سکون و بی تحرکی نیست. همانگونه که به امور اخروی و معنوی انسان ها بها می دهد، به امور مادی آنان نیز توجه بسزایی دارد و این مهم، در سیره و کلام امامان معصوم علیه السلام به خوبی نمایانگر است. پیشوایان معصوم ما با اینکه در قله شامخ عبادت و بندگی خدا قرار داشتند، اما لحظه ای از فکر تأمین معاش و تلاش و کار برای کسب روزی غافل نبودند و هرگز خود را سربارِ جامعه و مردم قرار ندادند. ارزش تلاش برای معاش در نظر معصومین علیه السلام بسیار والاست و این ارزش و بها دادن به کار و تلاش در کلام و سیره آنان به خوبی جلوه گر است. در حدیثی از امام صادق علیه السلام در کتاب شریف معانی الاخبار 342/3، آمده است که: «مَن إِستَوی یَوما فَهُوَ مَغبوُنٌ»؛ «هر کس دو روزش همانند هم باشد (و امروزش از دیروز بهتر نباشد و در حرکت و فعالیت کوشاتر نشود، این انسان) زیانکار است.» پیامبرگرامی صلی الله علیه و آله و سلم خود به عنوان بنیانگذار مکتب توحیدی اسلام، برای نشان دادن مقام کارگر و ارزش تلاش، بوسه بر دستان پینه بسته کارگری می زند و با این بوسه، ارزش کار و جایگاه والای کارگران را تا زمین و زمان پابرجاست به همگان معرفی می نماید.
منبع: در محضر مجتهدی، ج 2، ص 17 و 18
منبع/anesheejtehad.persianblog.ir
ادامه مطلب ....
http://www.nooreaseman.com/forum76/thread48166.html
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر