در سپتامبر ۱۹۷۵، اعلام شد که کمپانی Dassault-Breguet با هزینهٔ خودش گونهای از “داسو میراژ-۲۰۰۰” را توسعه میدهد که ۱/۳ بزرگتر شده است و یک جفت پیشران توربوفن دارد. نام این گونه در اصل سوپر میراژ دلتا Super Mirage Delta بود و بعداً نام سوپر میراژ ۴۰۰۰را به خود گرفت و کلمهٔ Super بعدها از این نام حذف شد. اولین پیش نمونهٔ آن در دسامبر ۱۹۷۷ رونمایی شد. این پیش نمونه نخستین پروازش را در مارس ۱۹۷۹ در شهر ایستر فرانسه به خلبانی ژان-ماری ساژه انجام داد و به سرعت ۱٫۲ ماخ دست یافت و در پرواز دوم به سرعت ۱٫۶ ماخ رسید.
این هواگرد در پرواز ششم سرعت ۲٫۰۶ ماخ را تجربه کرد و طی یک تحلیل چرخش، در زوایای حملهٔ مختلف تا زیر ۲۵ درجه پرواز کرد. میراژ ۴۰۰۰ در ماه ژوئن همان سال در “نمایشگاه هوایی پاریس” عملکرد خود را به نمایش گذاشت. در پایان سال ۱۹۸۰، این هواگرد ۱۰۰ ساعت پرواز آزمایشی داشت. در سال ۱۹۸۱ پیشرانهای قبلی که از نوع -P2 بودند با پیشرانهای M53-5 جایگزین شد. در سال ۱۹۸۲ این هواپیما در نقشهای رهگیر و تهاجمی در Farnborough به پرواز درآمد. در طراحی آیرودینامیک میراژ ۴۰۰۰ از سامانهها و برنامههای کامپیوتری استفاده شد.
این هوارو به گونهای طراحی شد تا برای حفظ مسیر در راستای فرودگاه پیش رو آسان باشد. عرادهٔ فرود سه چرخه و چرخ پوزه از نوع دوقلو بود. روپوش اتاقک از نوع دوکی (Blister-Type) بود و زاویهٔ دید ˚۳۶۰ داشت. قرار بود میراژ ۴۰۰۰جنگندهای رهگیر و نیز مناسب برای هجوم در ارتفاع پست باشد، و بتواند ۸ تن مهمات جنگی را بر ۱۱ گیره (پایلون) حمل کند. میراژ ۴۰۰۰به مانند دیگر میراژهایی که بال مثلثی دارند، توپ ۳۰ میلیمتری جفتی داشت. این جنگنده معادلی برای اف-۱۵ و سوخو-۲۷ بود. میراژ ۴۰۰۰ به عنوان یک هواپیمای شکاری و وسیلهٔ آزمایش در برنامهٔ (جنگنده ی) Rafale به کار گرفته شد. در سال ۱۹۸۷ این هوارو در پاریس دیده شد و در سال ۱۹۹۵ دوباره به پاریس منتقل شد تا به عنوان یک شئ همیشه نمایشگاهی در محوطهٔ موزهٔ هوافضای پاریس جای گیرد.
در اواخر سال ۲۰۰۵ نیروی هوایی هند ظاهراً علاقهای به میراژ ۴۰۰۰ به عنوان جنگندهٔ برتری هوایی جدید هند نشان داد. اگر چه هند اندوختهای از “میگ – ۲۹” و “سوخوی – ۳۰ ” دارد و از این اندوخته راضی است، اما هندیها در پی جایگزینی برای این پرندههای روسی خود بودهاند، زیرا مشکلاتی در تهیهٔ قطعات آنها دارند.
havapaima.com
این هواگرد در پرواز ششم سرعت ۲٫۰۶ ماخ را تجربه کرد و طی یک تحلیل چرخش، در زوایای حملهٔ مختلف تا زیر ۲۵ درجه پرواز کرد. میراژ ۴۰۰۰ در ماه ژوئن همان سال در “نمایشگاه هوایی پاریس” عملکرد خود را به نمایش گذاشت. در پایان سال ۱۹۸۰، این هواگرد ۱۰۰ ساعت پرواز آزمایشی داشت. در سال ۱۹۸۱ پیشرانهای قبلی که از نوع -P2 بودند با پیشرانهای M53-5 جایگزین شد. در سال ۱۹۸۲ این هواپیما در نقشهای رهگیر و تهاجمی در Farnborough به پرواز درآمد. در طراحی آیرودینامیک میراژ ۴۰۰۰ از سامانهها و برنامههای کامپیوتری استفاده شد.
این هوارو به گونهای طراحی شد تا برای حفظ مسیر در راستای فرودگاه پیش رو آسان باشد. عرادهٔ فرود سه چرخه و چرخ پوزه از نوع دوقلو بود. روپوش اتاقک از نوع دوکی (Blister-Type) بود و زاویهٔ دید ˚۳۶۰ داشت. قرار بود میراژ ۴۰۰۰جنگندهای رهگیر و نیز مناسب برای هجوم در ارتفاع پست باشد، و بتواند ۸ تن مهمات جنگی را بر ۱۱ گیره (پایلون) حمل کند. میراژ ۴۰۰۰به مانند دیگر میراژهایی که بال مثلثی دارند، توپ ۳۰ میلیمتری جفتی داشت. این جنگنده معادلی برای اف-۱۵ و سوخو-۲۷ بود. میراژ ۴۰۰۰ به عنوان یک هواپیمای شکاری و وسیلهٔ آزمایش در برنامهٔ (جنگنده ی) Rafale به کار گرفته شد. در سال ۱۹۸۷ این هوارو در پاریس دیده شد و در سال ۱۹۹۵ دوباره به پاریس منتقل شد تا به عنوان یک شئ همیشه نمایشگاهی در محوطهٔ موزهٔ هوافضای پاریس جای گیرد.
در اواخر سال ۲۰۰۵ نیروی هوایی هند ظاهراً علاقهای به میراژ ۴۰۰۰ به عنوان جنگندهٔ برتری هوایی جدید هند نشان داد. اگر چه هند اندوختهای از “میگ – ۲۹” و “سوخوی – ۳۰ ” دارد و از این اندوخته راضی است، اما هندیها در پی جایگزینی برای این پرندههای روسی خود بودهاند، زیرا مشکلاتی در تهیهٔ قطعات آنها دارند.
- خدمه: یک نفر
- درازا: ۱۸٫۷۰ متر.
- فاصلهٔ میان نوک دو بال: ۱۲ متر.
- بلندا: ۵٫۸۰ متر.
- مساحت بال: ۷۳ متر مربع.
- وزن تهی: ۱۳۰۰۰ کیلو گرم.
- پیشرانش: دو پیشران توربوفت دارای پس سوز از مدل SNECMA M53-2، هر کدام با قدرتی معادل ۹۹۷۹ کیلوگرم.
- سرعت بیشینه: ۲۴۴۵ کیلومتر بر ساعت.
- برد: ۲۰۰۰ کیلومتر.
- سقف پرواز: ۲۰۰۰ متر (۶۶۰۰۰ پا).
havapaima.com
ادامه مطلب ....
http://ift.tt/1OF86rl
منبع:انجمن هاي سياسي مذهبي فرهنگي نورآسمان
تبادل لينك
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر